10 oktober 2005

Mijn bezoek aan een droomdorp

12 jaar geleden organiseerde de werkgroep Bagaya-Kapelle een project in de gemeentelijke basisschool De Kriebel. Daarbij kregen de kinderen allerlei informatie, verhalen, activiteiten, crea-lessen, uitstappen ... in verband met Afrika, Senegal en wel preciezer Bagaya, voorgeschoteld. Ik was één van die kriebelkinderen. Ik was 11 jaar oud en bijzonder geboeid door het project en de bezoekers (Alioe, Bana en dembo) die helemaal uit dat verre dorp tot bij ons waren gekomen.

Het hele project bleef lang in mijn hoofd spoken en als 11-jarige maakte ik mezelf de belofte om ooit mijn droom waar te maken: Bagaya bezoeken en de mensen terug te zien van wie ik zoveel had geleerd.

12 jaar later, ondertussen al afgestudeerd als leerkracht, zat ik tijdens een schoolvergadering naast Magda Coeckelberghs. De vergadering ging over Afrika en dus vertelde ik Magda over mijn kinderdroom. Voor ik het goed en wel besefte zat ik op het vliegtuig op weg naar die droom. Het werd een hele leefervaring die moeilijk in woorden te omvatten is. Wat ik hier ga neerschrijven zijn flarden van indrukken die me bijgebleven zijn, slechts flarden, want het waren er zoveel ...De mensen ginder zijn zo open en vriendelijk. Overal werden we met open armen ontvangen. En ook al hebben deze mensen nauwelijks iets, ze delen alles met de anderen. Ik kon drie weken lang genieten van de Senegalese keuken. Lekkere rijstschotels en zelfs pasta en brood!

We kregen de eer om een stukje van een huwelijksfeest mee te maken. De bruid was helemaal opgemaakt alsook de dansende en zingende massa die in groep klappend met de handen liedjes zongen. Ook een stukje doopsfeest hebben we kunnen meemaken. Het kindje was allerschattigst. De reis naar Bagaya was een hele belevenis met een groot onweer boven de grote stroom. Echt veilig voel je je niet op een ijzeren boot op het water onder de vele bliksemschichten. Het landschap veranderde langzaam van droog, meer groen en meer stukjes bos: we kwamen in de buurt van mijn kinderdroom.

Laat ’s nachts, in de regen, kwamen we toe in het dorp. Daar volgden 10 dagen van kennismaking, ontmoetingen, vergaderingen, bezoeken ... Ik stond verbaasd van al het werk dat deze mensen al gestoken hadden in de verschillende projecten. Ik herkende dingen van tijdens het project in De Kriebel: fruit, namen van mensen, voeding, voorwerpen, projecten ... De meest ontroerende bezoeken waren ‘le grand projet’ , het dispensarium en de school (hierover hadden we 12 jaar geleden zoveel geleerd en nu zag ik ze met mijn eigen ogen!).

Het deed pijn de verhalen te horen over de vrouwen van ‘le grand projet’ in verband met de grote sprinkhanenplaag die heel hun oogst had geruïneerd. Al dat werk op het veld voor niets. Dat verdienen ze niet. Ook de vrouwen zelf zagen er teleurgesteld en teneergeslagen uit.

Het dispensarium is een prachtig gebouw waarin mensen vol goeie moed aan het werk zijn gegaan, maar er is een nijpend tekort aan materiaal. De verpleger kan zijn werk onmogelijk op een goede manier uitvoeren omdat het correcte materiaal er niet is. De mensen in het dorp zijn het ook nog niet gewoon om naar een dispensarium te gaan. Toch vertelden de mensen van Bagaya ons dat daarin verandering komt. Het was al een opluchting te horen dat geen enkele vrouw nog naar het Heilig bos ging om te bevallen, maar dat ze allemaal kwamen bevallen in ‘la maternité’.

Ergens tegen het einde van ons bezoek aan Bagaya wachtte me een ‘verrassing’ in het bos: het feest van de jeugd. De coumpo (een soort bosgeest) maande de jongeren tot dansen en feesten. Wat een belevenis ! De dagen vlogen voorbij en plots zaten we weer op de vlieghaven, onze laatste momenten in Senegal. Ik had mijn droom gezien en ik nam hem terug mee naar België.

Ik vind het geweldig dat de werkgroep me de kans had gegeven dit dorpje en deze mensen te leren kennen toen ik 11 jaar oud was. Ik wil bij deze alle mensen die zulke projecten starten in lagere scholen aanmoedigen om hiermee verder te gaan. Het zal niet alle kinderen raken, maar sommigen nemen zulke ervaringen mee voor de rest van hun leven en maken er een droom van ... een droom die ze het liefst willen meemaken en die ze opzoeken als ze volwassen zijn ... en is dat niet de start van idealen en ontwikkelingswerk?

Hierbij wil ik nog Magda bedanken dankzij wie ik Bagaya heb kunnen bezoeken. Ik wil ook alle mensen bedanken van Bagaya. Dankzij hen heb ik enkele wijze lessen voor het leven geleerd.

22:26 Gepost door Bagaya-Kapelle | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.